Arend ofzo

Heb ik weleens verteld dat ik op mijn achterhoofd gevallen ben? Jawel, dat heb ik. Maar er zijn mensen die nogal vergeetachtig zijn en die willen het dan nog een keer verteld hebben. Nou, dat kan. Ik zal een jochie van een jaar of 7 geweest zijn toen het gebeurde. Het was winter, er lag dik ijs op de Rotte en dus werd er druk geschaatst. In die tijd gingen alle ooms en tantes van vaders kant nog elk weekend naar huis. Dat wil zeggen hun geboortehuis. Het huis van mijn grootouders dus en dat huisje stond aan de Rotte. De kinderen gingen ook altijd mee en het was er elke zondag een drukte van belang. Er was altijd soep en het was altijd gezellig. Zo ook dus die bewuste zondag. Zelf schaatste ik toen niet maar om toch deel te nemen aan de ijspret was ik, samen met mijn neefje, aan het baanvegen gegaan. Je kent dat wel misschien, een houten plaat met een stok erop getimmerd en schuiven maar. Na een tijdje bezig te zijn geweest stopte er een man naast me en die gaf me een dubbeltje voor de moeite! Nou was een dubbeltje in die tijd verschrikkelijk veel geld, zeker voor een jochie van 7. Dolblij liep ik naar mijn familie, die toevallig met z’n allen bij elkaar stonden een stukje verderop, om het goede nieuws te melden. Net toen ik mijn mond open wilde doen werd ik door een tante, die net aan kwam schaatsen, omver gekegeld en ik klapte zo met mijn achterhoofd op het ijs. Volledig van de wereld en kotsmisselijk was ik. Het enige wat ik nog weet is dat mijn vader me oppakte en van het ijs stapte. Ben ik toen bewusteloos geraakt? Geen idee. Pas heel veel jaren later ben ik vragen gaan stellen. Ik kwam er namelijk langzaam maar zeker achter dat ik dingen niet goed kon onthouden. Moest ik bijvoorbeeld op school een rechthoek van 13 bij 19 cm tekenen dan was dat op het moment van lezen geen probleem maar zodra mijn potlood het papier raakte, was ik het alweer vergeten. Of ik maakte een rechthoek van 19 bij 13 of zo. Gedachten e.d. hadden de neiging om door elkaar te gaan lopen. Iets uitleggen was ook heel moeilijk. Zelfs al zat het op orde in mijn hoofd dan nog kwam het er warrig uit. Eigenlijk is het nog steeds zo maar ik heb manieren gevonden om het er toch ordelijk uit te krijgen. Alleen als ik echt enthousiast ben, en die maniertjes uit het oog verlies, dan komt het er weer onsamenhangend uit. Goed, ik ging dus vragen stellen om uit te vissen wat er toen precies gebeurd was want wie weet was dat de oorzaak. Maar niemand kan zich het voorval herinneren… echt helemaal niemand! Had ik toen een zware hersenschudding en heb ik dagen of weken op bed gelegen? Ik zou het niet weten. Weet niet eens of er wel een dokter aan te pas is gekomen. Het feit dat zelfs mijn ouders er niets meer van wisten doet vermoeden van niet. Zoiets onthoud je toch als het je kind overkomt? Alleen de tante die me omver reed heeft nooit gezegd dat ze het niet meer weet maar heeft wel altijd ontkend dat zij het was… kortom, ik zal dus nooit weten hoe of wat…